Een douanier op Schiphol opende een pakketje uit China. Op de papieren stonden gebreide mutsen en truien; erin zaten zakken hondenvoer zonder brokken, gevuld met een sinds 2019 verboden schimmelmiddel. Zo kwamen we erachter dat een fruitteler er al maanden mee spoot. Zo, en niet anders.
In één bakje druiven uit de NVWA-steekproeven zaten twintig verschillende bestrijdingsmiddelen — een record. Teruggeroepen werd het niet, want er zijn normen per middel en geen norm voor de combinatie. Leidse onderzoekers lieten al zien wat dat betekent voor het water in onze sloten.
In een sloot tussen de brandweerkazerne en begraafplaats Lange Akker in Geldermalsen overschrijdt PFAS de norm voor irrigatiewater. De gemeente deed wat ze kon: inwoners adviseren hun moestuin niet meer met slootwater te besproeien. Ondertussen mag er gespoten worden met stoffen die tot dezelfde onafbreekbare rest vervallen — het Ctgb is klaar in 2028.
Het hoogste rechtscollege haalde vorige week het schimmelmiddel Pitcher van de markt: het Ctgb had het nooit mogen toelaten. Van bezwaar tot verbod duurde het zeven spuitseizoenen, waarin niemand een regel overtrad. Wie in een fruitgemeente woont, woont onder één zeef — en die zeef staat in Ede.
Bij de boomkwekerij in Neder-Betuwe daalden de normoverschrijdingen van achttien naar vijf, één jaar na een waarschuwing van het waterschap. Meten en publiceren werkt dus. Maar het hele meetnet telt veertien punten, ze liggen allemaal in het water, en over de fruitteelt valt er volgens het rapport zelf weinig uit af te leiden.
Zeven zakken cacaodoppen uit het tuincentrum bleken achttien bestrijdingsmiddelen te bevatten, waaronder middelen die in de Europese landbouw al jaren verboden zijn. Wie zijn tuin insectvriendelijk inricht, strooit er ongemerkt landbouwgif overheen. Voor wat u eet gelden residunormen. Voor wat u uitstrooit, niet.
Het RIVM en de WUR concluderen dat de gezondheidsrisico’s van spuiten naast woningen wetenschappelijk te berekenen zijn — de meetlat waar gemeenten al jaren om vragen. Het ministerie besloot die meetlat niet af te maken: te veel kennisleemten, te veel werk. In West Betuwe, waar boomgaard en achtertuin elkaar raken, is dat geen abstract besluit.
Gisteren tekenden kabinet, gemeenten en landbouworganisaties het hoofdlijnenconvenant gewasbescherming — een document dat vooral een eind moet maken aan wat Den Haag smalend postcodebeleid noemt. Maar wie op dertig meter van een boomgaard woont, weet: uw postcode ís al beleid. De vraag is alleen wie het schrijft — Den Haag in 2040, of de raad van West Betuwe nu.
Op 1 juli vertelde een Friese boerenzoon in Brussel over zijn eerste zeventien jaar in het paradijs — en over de parkinson die tientallen jaren later kwam. Terwijl Brussel de toelatingsregels wil versoepelen, schrapte het kabinet het grote onderzoek naar parkinson onder agrariërs. In de Betuwse boomgaarden loopt die rekening intussen gewoon door.
In menig Betuwse schuur staat een jerrycan glyfosaat met een etiket dat alles vermeldt behalve het woord kanker. Vorige week bepaalde het Amerikaanse Hooggerechtshof dat dat zo mag blijven. Een uitspraak over woorden, niet over moleculen — en een vraag die ook in West Betuwe op tafel ligt.
Tussen het schoolplein en de boomgaard staat een hek van anderhalve meter. Het houdt een voetbal tegen, maar niet de spuitnevel die eroverheen waait of het water dat eronderdoor sijpelt. En de grens die er werkelijk toe doet — die rond het kind — is volgens de Rekenkamer nooit door iemand getrokken.
In West Betuwe wordt alles geteld: kilo's fruit, hectares, liters middel. Alleen de mensen die ziek werden niet. Nu het kabinet afziet van groot gezondheidsonderzoek, is het eerste dat de zieken rond de boomgaarden systematisch optelt geen instituut voor volksgezondheid — maar een letselschadekantoor.
Het convenant gewasbescherming, afgetrapt in Geldermalsen, belooft een forse reductie tussen 2027 en 2040. Maar een fruitteler die dit voorjaar plant, plant al voor die horizon. Het probleem is niet de bestemming — het is dat de duurzame route vandaag nog niet rendeert.
Begin mei lagen er tientallen dode zwaluwen op twee locaties in Nederland. De insecticiden op hun veren waren officieel "niet schadelijk voor vogels" — maar die beoordeling gold alleen voor inname via voedsel. Dat vogels ook inademen, en dat bestrijdingsmiddelen via de lucht verplaatsen, was nooit in de toelatingsprocedure meegenomen. Een blinde vlek zo groot als een boomgaard.
Stel dat uw buurman elke dinsdag vroeg zijn tractor start en iets spuit op het land naast uw achtertuin. U ruikt iets, sluit het raam, vraagt de kinderen binnen te blijven. En dan: niets. Geen kennisgeving, geen registratie, geen openbaar document. Dit is geen hypothetische situatie. Het is de dagelijkse werkelijkheid voor duizenden bewoners in West Betuwe.
Op de Nature-cover van april stond geen ijsbeer en geen koraalrif. Er stond aarde — Europese bodem, in zo'n zeventig procent van de monsters vervuild met pesticideresiduen. Onder onze boomgaarden in West Betuwe leeft de vergeten helft van de biodiversiteit, en zij sterft sneller dan boven de grond.
U draait de kraan open en verwacht schoon water. Maar drinkwater begint als rivierwater — hetzelfde water dat langs de fruitpercelen van West Betuwe stroomt. In Nederland werden 156 pesticiden aangetroffen in de innamepunten voor drinkwater. En in Brussel wordt nu gesloopt wat ons daartegen beschermde.
Lochem, Alphen-Chaam en Westerveld doen het al. Zaltbommel, Tiel en Culemborg stemden voor de VNG-motie. West Betuwe zelf had in 2021 al spuitvrije zones van 50 meter — maar ze liggen in een la. Waarom eigenlijk?
De coalitieonderhandelingen in West Betuwe zijn begonnen. Dit is het moment om te eisen dat spuitvrije zones, biologische stimulering en een meetprogramma in het coalitieakkoord komen. Niet morgen — nu.
Terwijl we staan te kijken naar de pesticide-discussie, sluimert een groter gevaar in de ondergrond. PFAS — de eeuwige chemicaliën — worden aangetroffen in de fruitteeltgrond van West Betuwe. En niemand heeft het erover.
De rechter oordeelde dat gemeenten beperkende regels mogen stellen aan pesticidegebruik. Dus waarom blijft West Betuwe stil? Een column over de kloof tussen juridische ruimte en politieke moed.